Tales from Lower Myciska

Dobrym testem na to, czy możesz się poczuwać na docelowego czytelnika niniejszego bloga jest to, czy interesuje Cię wiadomość o książce „Lemistry”.
Odpowiedź „interesować to może i interesuje mnie, ale nie mam na zbyciu siedmiu quidów” jest uznana za dopuszczającą, ale z postawą „Stanisław Lem? A kogo to obchodzi!” nie należy się na tym blogu obnosić.
Tomik zawiera trzy premierowe przekłady Lema na angielski, między innymi: po raz pierwszy „Inwazję z Aldeberana”. Jak to pięknie brzmi w przekładzie Antonii Lloyd-Jones:
„…the strip, quite wide and straight, really did resemble a road in shape, form and distance. But at once they found themselves in a big doughy bog, formed by a sticky, quelching substance (…) PWGDRK, who as a polyziatrist was a specialist in planetary matters, pronounced that here before them lay a trail of excrement by some sort of Gigantosaurus.
…and there they saw the inscription: LOWER MYCISKA – 5 km.
‘The board is pointing into the sky,’ said NGTRX, ‘that would make sense.’
‘Yes, LOWER MYCYSKA must be the name of their permanent sputnik.’
‘Nonsense. How can they have sputniks if they aren’t capable of planning pieces of wood straight?’ asked NGTRX from inside the artificial biped.
Moim prywatnym numerem jeden jest opowiadanie Iana Watsona „The Tale of Trurl and the Great TanGent”, zgrabnie imitujące klimat „Cyberiady”, wliczając w tym Nieprzekładalne Gry Słów, które tym razem byłyby wyzwaniem dla tłumacza przekładającego to z angielkiego na polski. Tytułowy „TanGent” to np. jednocześnie „styczna”, skrót od „łagodnej opalenizny” i imię cybertyrana, niewolącego dziesięć cudnej urody cyberdziewic.
Fragmencik:
‘The.. Isobel?  Do all ten cybermaidens have the same name, Your Gentleness?  How de-individualising.’
‘An isobel,’ grilled the Great TanGent, ‘is a line connecting points of equal beauty in the same way that an isobar connects points of equal atmospheric pressure. Since the ten are chained together, it is far easier to say: „Isobel, come here” than to recite ten different names.’
Uroczy jest też pastisz Philipa Dicka w wykonaniu Trevora Hoyle, który w opowiadaniu „The 5-Sigma Certainty” opisuje amerykańskiego dziennikarza, który w 1981 jedzie za Żelazną Kurtynę, by rozwikłać zagadkę organizacji SLEM („Sovietski Litteratur for Effective Manipulation”).
Whatever his doubts, Stefan behaved as the seasoned professional he was, and gave me two contacts in Krakow: one a reporter on the local paper, the other an official with the Soviet-Polski Writers Union. He saw me pull a face at the latter, surmising correctly my scepticism at placing any trust at all in a petty state apparatchik (…)
‘This man is different,’ Stefan assured me. ‘He is a member of the Solidarnosc and will help you in any way he can.’
‘I haven’t heard of them. Is it an underground group?’
W tomiku znalazło się też opowiadanie „Stanlemian” Jorsa Truliego, którego tytuł mętnie odwołuje się do opozycji Dick/Lem („stanlemian”, as opposed to „phildickian” – get it?). Rzadko piszę opowiadania, bo świat ma tyleż za dużo kiepskiej prozy, co ja mam za mało środków płatniczych na koncie. Pokusa zadebiutowania w angielskim przekładzie (dzięki dla Danusi Stok!) była jednak zbyt silna, spóźniłem parę dedlajnów i wyprodukowałem opowiadanko w hołdzie Lemowi.
Mały fragmencik:
‘Repeat after me. “Stanisław Lem”…’
‘Stanislau Lem…’
‘Not “Stanislau”.  Sta-ni-sław,’ I emphatically broke up the syllables.
‘Stanislav Lem…’
‘That’ll have to do. …“was a Polish writer of science-fiction who in nineteen sixty-four contemplated virtual reality”.
‘Stanislav Lem was a Polish writer of science-fiction who in nineteen sixty-four contemplated virtual reality,’ recited the man.
‘I hope you’re going to remember that for the rest of your life,’ – I smiled and pulled the trigger.
Tomik ma być (podobno) do nabycia w dużych księgarniach i w amazonie. Jak obiecuje wydawca, będzie na Kindla, ale nie wiem kiedy.

Obserwuj RSS dla wpisu.

Zostaw komentarz