Plonk i replonk

Odrobinka sztuki nowoczesnej na początek tygodnia – album „Les plus beaux dimanches après-midi du monde” firmowany przez szwajcarską grupę artystyczną Plonk et Replonk. Przyznam, że jako weteran bojów usenetowych sięgnąłem po ten album przede wszystkim ze względu na nazwę owej grupy :-). Ale spodobał mi się też tytuł oznaczający „Najpiękniejsze niedzielne popołudnia świata”.
W środku znalazłem coś w rodzaju skrzyżowania Maxa Ernsta z Garym Larsonem. Plonk i Replonk posługują się starymi fotografiami pochodzącymi głównie z archiwów wychodzącego w Genewie od 1898 roku do dzisiaj dziennika „Le Temps”. Poddają te zdjęcia lekkiemu fotoszopingowi i wychodzą z nich absurdalne żarty w stylu Far Side.
Tego, który mnie najbardziej zachwycił nie ma chyba online (les bastahds!) – przedstawia on po prostu wąsatych jegomościów spokojnie sączących piwko, nad którymi wiszą kartki z kalendarza: „Niedziela, 23 czerwca. Niedziela, 24 czerwca. Niedziela, 25 czerwca”. Podpis: decyzją lokalnych władz niewielkiej miescowości Ruhig każdy dzień uczyniono niedzielą.
Online można zobaczyć inne fajne fotoszopki, na przykład „Patapon, maskotka 20 batalionu Sił Bezwładności” (numer 179 w serii „Pod spodem rzeczywistości”) albo „Klasa dla dzieci z ADHD panny Bemol” (#241) albo „Sekretna misja pingwinów-nihilistów” (#123).
Niektóre fotoszopki Plonka i Replonka odnoszą się do szwajcarskiej historii lub tożsamości narodowej, które oczywiście też traktowane są z jajem („Czujna straż przed narodową składnicą sera” – #60). Pewnie obaj są w szwajcarskiej odnodze Układu…

Ziemkiewicz na ringu

W niedawnej dyskusji zapoczątkowanej tekstem Kingi Dunin o programie Pospieszalskiego pojawił się ciekawy kontrprzykład – „Ring” Rafała Ziemkiewicza. Ziemkiewicz to dziennikarz z poglądami bardziej nawet wyrazistymi od Pospieszalskiego i też ich w swoim programie nie ukrywa. Ale też i zaprasza gości nie po to, żeby koniecznie dać odpór tym ideowo niesłusznym i wypromować tych ideowo słusznych. Bardziej mu zależy na tym, żeby jego program był ciekawy niż na tym, żeby wypaść na mądrzejszego od rozmówcy.
A więc jednak można to pogodzić – może być tak, że prowadzący nie ukrywa swoich poglądów, ale jego goście mogą spokonnie wyrazić swoje. Głupio chwalić prowadzącego program telewizyjny za to, że pozwala swoim gościom się wypowiedzieć. No ale takich dożyliśmy czasów, że sprawy oczywiste wcale nie są oczywiste.

Currently playing (5)

No chociaż raz w życiu zdarzyło mi się takie coś jak w tekscie piosenki LCD Soundsystem „Losing My Edge” – „I was there in 1968. I was there at the first Can show in Cologne”. Słucham ostatnio dużo Rachida Taha, arabsko-francuskiego muzyka najbardziej znanego z arabskojęzycznego coveru klasycznego przeboju The Clash, „Rock The Casbah”.
I nagle olśniło mnie – I was there! Byłem na jego wczesnym koncercie w roku 1985, jeszcze kiedy występował z grupą „Carte de sejour” („Prawo pobytu”). Grali muzykę rockową ale wzbogaconą o arabskie rytmy i brzmienia.
Moja znajomość języka, szlifowana na czytankach z podręcznika „Le francais? C’est facile!” oraz paru odcinkach Asterixa, nie wystarczała wprawdzie do rozumienia wszystkich ich tekstów, ale chyba tak ogólnie to zakumałem czaczę (j’avais cume la tschatscha). Chodziło z grubsza o to, jak niepewne jest w „la douce France” prawo do pobytu kogoś, kto ma niesłuszny kolor skóry albo po prostu silny obcy akcent.
Jako nastolatek z komunistycznej Bolandy, czułem się rzecz jasna bohaterem tych piosenek – może i kolor skóry miałem w porządku, ale za to miałem na sobie ciuchy wyprodukowane przez Zjednoczone Zakłady Obciachizacji Narodowej imienia towarzysza Wiesława. A przecież white trash ma w kapitalizmie przegwizdane bardziej niż cool nigga.
„Rock The Casbah” opowiada o władcy, który chce zakazać swoim obywatelom słuchania gitarowej muzyki. W tym celu wzywa swoich pilotów odrzutowców i każe im zbombardować minarety, z których dobiega zła muzyka. Piloci jednak namierzają tę muzykę w pokładowym radiu i sami się do niej przyłączają – co, jak się domyślamy, skutkuje upadkiem owego władcy.
Wprawdzie tekst sugeruje choćby samym tytułem to, że akcja rozgrywa się w kraju arabskim, ale zarzuty owego władcy wobec złej muzyki („this is not kosher!”) brzmią jakby bardziej uniwersalnie. Podkreśla to właśnie arabska wersja. A jeszcze bardziej składanka rockowej i elektronicznej muzyki arabskiej firmowana przez Tahę.
Tak jak komiks „Persepolis” Marjane Satrapi, ta piosenka przypomina, że najważniejszy podział naszych czasów nie biegnie między islamem a chrześcijaństwem, między Wschodem a Zachodem czy Azją a Europą – tylko między tymi, którzy chcą tłamsić wolność i tymi, którzy jej bronią.

Najfajniejsze w internecie

W internecie najfajniejsze jest to, co kompletnie nie ma sensu. Dokonałem tego epokowego odkrycia lata temu, gdy stawiałem w sieci swoje pierwsze kroki, jeszcze w kultowej piwnicy Maszkowskiego (nie było wtedy jeszcze nawet telefonicznego dostępu tepsy). Zobaczyłem wtedy stronę-objawienie, która na długo miała wyznaczyć moje sieciowe zainteresowania. Była to galeria najbardziej obrzydliwych rzeczy, jakie autor znalazł w swojej lodówce.
Dziś pewnie gościu robiłby o tym bloga, wtedy zaś robił statyczną galerię ze skanami polaroidów (szał na cyfrówki też miał się dopiero zacząć). Tej strony już chyba nie ma, ale wyguglałem przynajmniej notkę o konkursie na najbardziej zasyfioną lodówkę, ponoć ogłoszonym przez Whirlpoola, ale też jeszcze w zeszłym stuleciu. Co jest, w XXI wieku wszyscy tak dbają o lodówki?
Inspiracją do tej notki jest zaś blog poświęcony zdjęciom ludzi skaczącym po hotelowych łóżkach. Wirusowo obiegł inne blogi – cóż, przyłączę się do propagowania, bo właśnie takie rzeczy najbardziej lubię oglądać.
Ponadczasowym klasykiem w tej kategorii jest IMO cryingwhileeating – serwis zawierający zdjęcia ludzi, którzy płączą jedząc lub jedzą płacząc. Serwis powstał jako odprysk konkursu na wypromowanie strony o niczym. To był mój faworyt, niestety wygrała jakaś nudna strona o majtkach z GPS-em. Fejkowych, rzecz jasna. I tak to jest z tą promocją, najłatwiej wypromować towar, który nie dość że nie ma sensu, to jeszcze nie ma go w ogóle.

Prawicowe podniety

Ideowi pobratymcy Giertycha w Niemczech zaczęli wydawać pismo dla młodzieży wszechniemieckiej pod tytułem „Objektiv”. Pod hasłem „Deutsch ist geil” zamieścili w nim zdjęcie atrakcyjnej blondynki, mającej dowodzić swą krótką spódniczką, że jest za co kochać Ojczyznę. Okazuje się jednak, że rzekoma Niemka jest czeską modelką erotyczną, a młodzież wszechniemiecka po prostu spiraciła jej zdjęcia z Internetu. Sprawę wygrzebał serwis spreeblick.com.
W sumie nic w tym dziwnego – nacjonaliści wzięli po prostu to co mieli pod ręką, a wiadomo że ksenofoba podświadomie najbardziej podnieca to, co werbalnie zwalcza. Na komputerach naszych wszechpolaków pewnie też znaleźlibyśmy niejeden plik typu steinbach.jpg. Który przypadkiem znajdzie się w końcu na wszechpolskim plakacie przedstawiającym działaczki Rodziny Radia Maryja 🙂

Byle do wakacji!

Brrr, pierwszy dzień szkoły. Sam nie chodzę, ale zawożę dzieci – a to wystarczy bym zaczął marzyć o wakacjach. Stąd dziś speszial ediszyn bloga – wakacyjne marzenia!

Numer jeden to oczywiście Fhloston, turystyczny raj z filmu Luca Bessona „Piąty element”. Planeta niemal całkowicie pokryta błękitnym, czystym oceanem, ale z rozrzuconymi tu i ówdzie sympatycznymi piaszczystymi wysepkami. Dla zapewnienia odpowiedniej jakości usług – ściśle limitowana jest liczba turystów.
Turyści przybywają na pokładzie luksusowego statku kosmicznego „Fhloston Paradise”, z dwunastoma basenami, luksusowymi apartamentami i koncertem Divy Plavalaguny. Jeśli ktoś zna lepsze wakacje, jakie kiedykolwiek pokazano w kinie fantastycznym (lub nie), niechaj pierwszy rzuci komentarzem.

Numer dwa to Overlook Hotel z „Lśnienia” – nie ma to, jak dzika, górska przyroda, którą się ogląda z balkonu luksusowego hotelu. Że tam straszy? No trudno, pięciogwiazdkowy hotel musi mieć jakieś szkielety w szafach, przecież i tak w każdym drinku będzie kropelka krwi proletariatu (doskonale komponująca się z oliwką).

Numer trzy to plaża w meksykańskim stanie Oaxaca, do której trafiają bohaterowie przeprzeprzegenialnego filmu „I twoją matkę też” Alfonso Cuarona. Tej plaży tak naprawdę nie ma – bohaterowie wymyślili ją próbując poderwać pewną tajemniczą kobietę. To miała być taka sobie gadka szmatka, bo przecież nie liczyli na sukces, ale gdy owa dama powiedziała „dobrze, zabierzcie mnie tam” – zaczął się kłopot :-). Plaża w końcu jakimś cudem się znalazła, jak widać na załączonym obrazku, ale zdecydowanie nie był to koniec problemów.
Marzenie o wakacjach w Meksyku byłoby chyba stosunkowo najprostsze do zrealizowania. Zewnętrzne zdjęcia hotelu Overlook kręcono w hotelu Timberline w stanie Oregon, gdzie może kiedyś też dowieją mnie jakieś przyjazne wiatry? Wnętrza kręcono zaś tam gdzie kręcono planetę Fhloston, w angielskim studiu Pinewood. Załapałem się tam kiedyś na wycieczkę dla dziennikarzy, więc przynajmniej część wakacyjnych marzeń mam odfajkowaną 🙂

Pospieszalski? Nie, dziękuję.

W najnowszej „Świątecznej” świetny jak zawsze tekst Kingi Dunin „Pospieszalski nie rozmawia”. Nie ma go chyba online, toteż polecam wersję papierową. Kinga inteligentnie demonstruje manipulację programu „Warto rozmawiać”, który tyle ma wspólnego z uczciwą debatą co konferencje prasowe ministra Urbana.
Do mnie Pospieszalski dzwonił dwa razy namawiając mnie na udział. Za każdym razem uprzejmie acz stanowczo przekierowywałem propozycję na dev/null. Raz to miała być dyskusja o przemocy w grach komputerowych, innym razem o „Kodzie Leonarda Da Vinci”.
Mogę oczywiście na te tematy rozmawiać na neutralnym gruncie (dzień wcześniej zresztą o „Kodzie” dyskutowałem w TVP Kultura), ale wystąpić u Pospieszalskiego to jakby grać w pokera na pieniądze z notorycznym szulerem. Mógłbym przecież mieć dowolne argumenty, ale on je skonfrontuje z chlipiącą babuliną, której wnusio zszedł na złą drogę za sprawą przemocy w „Sokobanie” i se pogadamy.
Mam nadzieję, że w miarę postępu budowy IV Rzeczpospolitej Pospieszalski tracić będzie potrzebę listka figowego w postaci zapraszania osób ośmielających się mieć inne poglądy i w jego programie już tylko narodowo-konserwatywni katolicy będą rozmawiać z konserwatywno-katolickimi nacjonalistami. I fajnie – przynajmniej nikogo nie będzie oszukiwać.

Those Were the Days

O nostalgio! Wpadła mi niedawno w ręce książka Rafała Chwedoruka „Socjaliści z Solidarności w latach 1989-1993”, w której autor rekonstruuje próby stworzenia w Polsce postsolidarnościowej lewicy. Próby, jak wiadomo, nieudane – co prywatnie uważam za praprzyczynę otaczającej nas ogólnej syfiastości. Myślę, że jednym z powodów dla których Czechy – w odrożnieniu od Polski – są dziś normalnym krajem jest właśnie to, że tam dominującą rolę na lewicy odgrywa partia nawiązująca do przedwojennych tradycji, zaś (post)komuniści stanowią najwyżej pikantną przystawkę do głównego dania.
Dlaczego nam się to nie udało? Piszę „nam”, bo obaj z Autorem tej zacnej księgi spędziliśmy naszą studencko-idealistyczną młodość właśnie na próbach budowy nie-postkomunistycznej lewicy w Polsce. Autor unika udzielenia jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie, może dlatego, że jej istotnym członem musi być konstatacja „bo takie z nas ciężkie pierdoły, niestety”.
Były też jednak inne przyczyny. W odróżnieniu od Czech, u nas jeszcze w 1989 roku pojawiło się utożsamienie pojęć „lewicowy” i „postkomunistyczny”. To utożsamienie było bardzo na rękę trzem ośrodkom politycznym.
Po pierwsze – prawicy, która cieszyła się krótkowzroczną korzyścią jaką daje kojarzenie oponentów z upadającym ustrojem. Do dzisiaj zresztą idiotyczna konstrukcja „jesteś zwolennikiem feminizmu? To znaczy, że odpowiadasz za Gułag, bo jedno i drugie to dzieło lewicy!” ma się świetnie w naszym prawicowym dyskursie.
W ten sposób polska prawica zrobiła prezent postkomunistom – bo to był drugi obóz zyskujący na tym utożsamieniu. O ileż wygodniej postkomunistom było mówić o sobie per „my lewica” niż „my obrońcy ekonomicznych interesów uwłaszczonej nomenklatury”!
Trzecim obozem byli zaś wreszcie ci, którym wprawdzie bliski był model państwa świeckiego i opiekuńczego, ale zamiast używać niepopularnego słowa „lewica” woleli mgławicowe koncepty „ruchu obywatelskiego” sytuującego się „na Zachód od Centrum”.
Pierwsze sondaże w 3RP pokazywały, że Polacy nie lubią słowa „partia”, za to przemawia do nich „ruch obywatelski” – a pierwsze wolne wybory, czyli samorządowe z roku 1990, zdawały się taki scenariusz potwierdzać. Płynęła stąd pokusa, by zamiast o skromne trzydzieści procent głosów należnych normalnej centrolewicowej partii, zawalczyć o osiemdziesiąt procent zgarnianych przez Apolityczny Ruch Obywatelski.
Skończyło się to, jak dziś wiemy, fatalnie. Na kolejnych wirażach w prawo z Apolitycznego Ruchu wypadali kolejni politycy o lewicowej tożsamości – ale robili to zawsze pojedynczo, nigdy nie stworzyli więc jednego wyrazistego ugrupowania, tylko jak kamień w wodę znikali gdzieś w Unii Pracy czy SLD. Gdyby paręnaście lat temu powstała postsolidarnościowa centrolewicowa partia, moglibyśmy mieć dzisiaj scenę polityczną taką jak Czechy. A nie taką jak Bolanda.

Co to jest polityka?

Konstruktor Trurl zbudował kiedyś maszynę, która mogła robić wszystko na literę N. Jego przyjaciel Klapaucjusz kazał jej zrobić Naukę. Maszyna wyprodukowała tłum ludzi kłócących się ze sobą, zapisujących papierzyska, od czasu do czasu powodujących też jakieś eksplozje czy pomniejsze kataklizmy. Klapaucjusz nie był z tego zadowolony bo uważał, że Nauka to zupełnie coś innego, ale nie umiał powiedzieć co.
Gdyby Trurl zrobił maszynę robiącą wszystko na literę P, Klapaucjusz mógłby ją poprosić o Praptaka… i Politykę. Jak by sobie poradziła z tym pierwszym, nie wiem. Ale z tym drugim mogę sobie wyobrazić na podstawie albumu fotografika Tima Davisa „My Life in Politics”.
Davisa nie interesują wyrażane w polityce Głębokie Treści. Fotografuje cechy uboczne – sztaby wyborcze, demonstrantów, wyblakłe plakaty, przecenione znaczki. Bawią go paradoksy, takie jak "Seven Entertainers" („siedmiu gości od rozrywki” – postacie polityków razem z bohaterami popkultury takimi jak Xena czy Dr. Evil). Chętnie zwraca uwagę na postacie charakterystyczne dla różnych obozów, takie jak „Madonna lewicy” albo (niestety nie ma online, ale jest w książce) trzech palantów demonstrujących poparcie dla Busha.
Można oczywiście narzekać jak Praptak, że to łatwe i bezproduktywne, ale można też zastanowić się, czy przypadkiem maszyna Trurla nie miałaby racji. Może polityka to właśnie nie jest treść tylko forma? Sposób mówienia, wykształcenie, ortografia, oczytanie w literaturze, osłuchanie w muzyce, ciuchy, fryzura, nakrycie głowy?
Może to, że w jakimś obozie politycznym częściej niż w innych występują np. osoby mające zasadnicze problemy z ortografią i klarownym wyłożeniem swoich myśli (co niemal zawsze zdradza po prostu niski poziom oczytania), mówi coś bardzo istotnego na temat tego obozu? I „bezproduktywne” będzie właśnie skupianie się na treści wtedy, gdy tak ciekawy trop podsuwa nam forma?